بازاریابی حسی نوعی بازاریابی است که با مصرف کننده در سطوح گوناگونی ارتباط برقرار می کند. این سبک بازاریابی نه تنها مبتنی بر ذهن هیجانی مصرف کننده ساخته و طراحی می شود بلکه به ذهن شناختی و 5 حس وی نیز مربوط می شود.

برای اینکه موضوع را ساده کنیم باید بگوئیم که بازاریابی حسی بر یک تجربه تمام عیار مشتری از برند و محصول و واکنش های وی،  پایه گذاری شده است. ...

به تفاوت فاحشی که بین بازاریابی سنتی و بازاریابی حسی وجود دارد توجه کنید. بازاریابی سنتی سعی می کند تا فروش را بر پایه اظهار و ارائه مزیت ها و ویژگی های محصول انجام دهد در حالیکه بازاریابی حسی برای مصرف کنندگان این امکان و فضا را فراهم می آورد تا خودشان محصول را تجربه و آزمایش کنند. فکر می کنید کدام روش اثربخش تر است؟

وقتی بازاریابی حسی را به درستی اجراء کنیم می توانیم ناظر بر توفیق آن در ایجاد وفاداری به برند و مروجین برند، باشیم. به عنوان بازاریاب همیشه بایستی خود را جای مشتری بگذاریم و از خود بپرسیم آنها وقتی با خرده فعالیتهای بازاریابی ما مواجه می شوند چه فکر می کنند و چه احساسی دارند.

بازاریابی حسی به صاحبان کسب و کار این امکان را می دهد تا در سطوح گوناگون با درگیر کردن مصرف کننده در سکوهای رسانه ای گوناگون نظیر تبلیغات دیداری، تبلیغات چاپی، شنیداری، و دیگر روش ها موفق به اندازه گیری اثربخشی کمپین های بازاریابی خود که تجربه زنده برند در قلب استراتژی آن قرار دارد، نائل شوند.

واقعیت دنیای امروز ما این است که افراد بیش از اندازه سرشان شلوغ است. هر کس که صبح از خواب بلند می شود یک فهرست از کارهای در دست اقدام دارد و دوست دارد آنها را به انجام برساند. بازاریابی حسی بدون توقف افراد در انجام کارهایشان با ورود به روال عادی و طبیعی زندگی مصرف کنندگان شرایطی را فراهم می آورد تا آنها برند و محصول را در شرایطی مفرح و به یاد ماندنی، تجربه کنند. این هدف یک کمپین بازاریابی حسی است.

نوع ارتباط با مصرف کنندگان همیشه از چالشهای بزرگ بازاریابی یوده است. در گذشته پیامهای یک طرفه با همه مخاطبان با یک جمله و لحن و آهنگ حرف می زد. مسئله اینجا بود که بازارها ماهیتاً با یکدیگر فرق دارند. مثلاً یک نوجوان در برابر یک پیام خاص واکنش احساسی متفاوتی در مقایسه با یک  بزرگسال از خود بروز می دهد.

امروزه مشتری می خواهد درگیر فرآیند بازاریابی شرکتها بشود، آنها نمی خواهند فقط یک شنونده پیام های یک طرفه شرکتها باشند، آنها می خواهند با شرکتها حرف بزنند، اظهار نظر کنند، انتقاد کنند و ... اما اگر گوش شنوائی نباشد فکر می کنید امکان همراهی باز هم وجود داشته باشد. اگر کسی که شما را به یک شام دعوت می کند به پیشنهادهای شما برای ساعت شام خوردن، کدام رستوران برویم، چه بخوریم و یا ... توجه نکند و فقط کار خودش را بکند، آنوقت این سئوال برایتان پیش نمی آید که شاید از همراهی با من خرسند نیست؟ و این قیاسی است که شرکتها بایستی خود را با آن بسنجند.

منبع: وبلاگ شخصی محمد سالاری